باید دست پر بری پیششون . البته بچه ها موجودات کم توقعی هستن ، سریع باهات دوست می شن حتی شده با یه شکلات کوچک یا یه عکس برگردون ناچیز !!!!

باید رو زانوهات بشینی و هم قدشون بشی تا باور کنن یه آدم بزرگ واقعی نیستی . یه کودکی در جلد یه آدم بزرگ . باید حتی شده چند لحظه ، مثل اونا بزرگ فکر کنی ، و دنیا رو از دریچه ی چشم اونا ببینی ، یعنی دنیا رو کوچیک ببینی . ریز و بی ارزش .....

موجودات کوچک و پاک افکار بزرگی را در پس جثه ی کوچکشان دارند . کودکان بهترین دوستای دنیا خواهند بود اگر به جثه ی آدم بزرگ تو اعتماد کنن و بدونن در پس این جثه کودکی مورد اطمینان وجود داره که اسرار کودکانه شان را فاش نخواهد کرد . می تونی باهاشون بدوی ، می تونی کفشای ناراحت و رسمی ات رو در بیاری و پا برهنه باهاشون بدوی ، میتونی بچه بشی و تمام لباسای مارک دار گرون قیمتتو خاکی کنی . می تونی ساعتها وقتتو با جدیت تمام همراه با آنها صرف ساختن قلعه ی شنی کنی . می تونی باهاشون بادباک هوا کنی . می تونی فارغ از هر خیالی با خوشبختی تمام بستنی بخوری . می تونی با پول خوردهای قلکت برای خودت چیزایی که دوست داری بخری . می تونی باهاشون پازل درست کنی و مامان بازی کنی . می تونی یک روز کامل فقط یک روز ، فارغ از هر فکر و خیالی مهمانشون باشی ، بدون اینکه به هیچ تلفنی جواب بدی ، تلفنت رو خاموش کنی . تنها برای یک روز !!!!

اما به جاش چند لحظه ، فقط برای چند لحظه از ته دل غش غش بخندی  .......